17 Mart 2010

Ne yazmak için oturdum ne yazıyorum. David gilmour dan lets get metaphysical dinliyorum ama itunesda o sarkıya ulasırken gorduğum bır guns n roses yazısı bana november rain sarkısını anımsattı.

bu sarkı nedense benı cok etkılemıstır
slash ın o colun ortasında ıssız kılıse onunde sıyahlar ıcınde gıtarını umursamazca calması mı
duğun mu
melodi mi
use your illusionları hakkını vererek dınledımde her zaman bu kadar olağanustu ve hepsı de hıt olabılecek sarkıyı bu adamların nasıl uretebıldıklerıne hep sasmısımdır..
bır dığer parca da estranged..
boğazımda bıseyler duğumlenır..

Madde

Dünya beni içine çekmiş. Yutulmak üzereyken farkına varıyorum.

Ben "bu ne hal!" bedenim ve beynim.. Ne oldu sana
bunu bana yapmalarına nasıl izin verdim..
Gözlerimde yaş kalmamış kupkuruyum. Kalbim taş gibi gerçek benin yüzeye çıktığı çok küçük anlar dışında..
Midemi bulandırıyorsunuz insanlar. sizin telaşınız, sizin dünyevi dertleriniz, sizin üzüntüleriniz ve de hemen söyleyeyim oldukça önemsiz dertleriniz. Kendinize dert ettiğiniz için, bir çevreye tutunmaktan dolayı sahip olduğunuz dertleriniz..

Dünyayı algılamak aslında çok kolay ama bunun için çıplak olmayı özgür olmayı edinilen ve kazanıldığı sanılan herşeyden otomatik yada manuel herşeyden uzaklaşmak soyunmak. Geriye neyin kaldığına bir bakın göreceksiniz.

Toplum içine girdikçe toplumdan uzaklaşamıyor insan. Ayrılınca yalnızlık hissediyor, ayrılmazsa kendisine ait olmayan aptalca bambaşka insanların ve de artık kimin olduğunu kimsenin bilmediği bir hayatı yaşamak zorunda kalıyor. Kocaman bir tablo da yada koskocaman bir hayat portresinde bir nokta bile olamayacak kadar küçük bir noktada tüm dünyanın ve hayatın ağırlığını hissederek sürülen bir yaşam.

Aptal mıyım ben!

gerçeklere gözlerini daha ne kadar kapayabilirsin.
kopmalıyım koparmalıyım kendimi ve de hafızamı silmeliyim.. beni seni ve herşeyi yok etmeliyim ki mutlu ve özgür yepyeni gerçek ve bu hayatın kurallarına uyarak tam olarak inançla yaşayabileyim.
siliyorum..

1 Mart 2010

Yalnız

Bazen çok huzursuz olsam da öyle çok anlarım var ki yalnızlığı seviyorum.
Herkesten ve herşeyden uzak etkilenmeden etkilemeden sadece kendi kurallarım düşüncelerim kararlarım ve gördüklerimle yaşamak.
Bu çağda her ne kadar yalnız kalmak bilgiden üzerimize yağan haberlerden çevreden uzak kalmak zor olsa da bunu büyük ölçüde başarabildiğim uzun anlarım olduğunu düşünüyorum. Huzur dolu anlar.

Unutmayı çok seviyorum. Kafamı çevirdiğim anda aklımdan silinmesini ilgimi uzaklaştırdıklarımın çok ama çok seviyorum.
herkese göre donanımlar ilk başlarda unutmaktan çok mutlu değildim ama şimdi tadını çıkarıyorum.
bağımsızlaşıyorum, özgürleşiyorum.
bir gün tersini düşünene kadar bugün herşey çok güzel.

21 Şubat 2010

Etrafımda o kadar çok acı ve üzüntü var ki.. Buharı yüzümü yakıyor. uzaklaşmaya çabalasam bir hayalet gibi peşimde beni takip ediyor.
Kalbimin sızlamasından uyuyamıyorum.
Hep bir endişe, belirsizlik ve korku..
Yorgunlukla harmanlanmış isteksizlik

Its 4 in the morning

Öfke, kendimize duyarız.. yanlış seçimlerimiz, hatalarımız, zayıflıklarımız, engelleyemediklerimizin zırhımızı delmesine, ama hep kendimize. öfkenin dışavurumu bağırmak...

insanlar bazen o kadar yorucu oluyorlar ki..
bağırmak dedim de aklıma geldi. bir şekilde orda burda türk dizi filmlerine fragmanlarına maruz kalıorum ve hepsinde ortak birşey dikkatimi çekti. hep bağıran karakterler var. normal ufak tefek günlük ilişkilerde bile hep huzursuz tatsız tatminsiz mutsuz ve bağıran insanlar karakterler öfke dolu..

ne kadar rahatsız edici..
bağırarak öfkeyle kendisine alan açmaya, mevki kurmaya çalışan bir toplum. tiksiniyorum. dünyada herhangi bir başka toplumu tanımıyorum ama genelde insanların sorunlu ve zavallı olduklarını kestırebiliyorum ama bu ülkedeki insanlardan bu haberdar olduum insanlardan özellikle tiksiniyorum. neden bu kadar sığız.

nelerle uğraşıyoruz. ne yapıyoruz bu dünyada. egomuzu benliğimizi geliştirmek için mi buradayız. neden doğduk. bunu düşünmek istiyorum. neden doğduk.. ölümlü bir hayata doğduk. bu sebepsiz olamaz. ölümü düşünmek. bir gün öleceğim. herkes ölecek.. bir an nefes alırken ve bedenim bir şekilde bu dünyayı hissederken birden öleceğim ve sonra? ne olacak acaba. bedenimi bıraktıktan sonra da hissedebilecek miyim.. merak ediyorum. ölüm anımı nasıl ve ne zaman olacağını. acı çekecek miyim.. yoksa acılarım mı dinecek..

and i know from your eyes
and i know from your pretty little smile.. (LC.)

Allahım beni koru bana acı..

1 Şubat 2010

Karanlık..
Sanki ihtiyacım varmış gibi daha fazlasına düşüncelerimi hızlandırıyor..
Bir süre sonra en ufak bir ses en ufak bir hareket zihnimde büyük dalgalanmalar oluşturabiliyor.
Gözlerin açık olarak karanlığa bakmak kesinlikle sımsıkı kapalı gözlerle gözkapaklarında ki imgeleri seyretmekle aynı şey değil.
Aslında o yarı hayali dünyayı seviyorum. Yatağa uzanıp gözlerini kapatıp herhangi birşey düşünürken göz kapaklarına bakmaya çalışmak ve birden düşüncelerini görebilmek.

Bir zamanlar aklıma takılırdı. Düşünürken kelimelerle cümlelerle düşünürdüm. Peki dil olmadan önce insanlar düşünemezler miydiki

şu dünyada yaşıyoruz ama geçmişle ilgili o kadar çok akıl almaz mantıksız ama herkesin kabullendiği yalanlar var ki..

maymundan gelmek, mağaralarda yaşamak hiçbirşey bilmemek binlerce yıl içinde yavaş yavaş bir şeyleri akıl etmek komik..

insan beyninin düşünmesine kendinden başka sınırının olmaması ve her an kişinin kendini istediği şeye inandırabilmesinin mümkün olması beni büyülüyor. bugün şiddetle karşı çıkıp asla dediğiniz ve binlerce sebep sıralayarak yaptığınız şeyi yarın çok benimseyip bunun içinde yüzlerce sebep bulabilmek..

karanlıkta yalnız ve huzur içinde.. sessizce..

30 Ocak 2010

Aklıma hep o küçüklüğümün mutlu anları geliyor. Kocaman bir tarlanın ortasında ki o yaşlı kocaman ağacın altında yazın sıcağında gölgede oturup kitap okumak. Kırmızı bisikletim biraz ötede yerde yatarken sadece ağacın gölgesinin düştüğü yerlerin yemyeşil otlarla kaplı olduğu o koca tarlada yakılmayı bekleyen hasat sonrası başak saplarını seyretmeyi severdim. Koca dünyada sadece ben varmışım gibi gelirdi. Bir de üç beş gelincik.